Immunoglobulin

Gesterkt door risicomijdende informatie uit de bijbel (LP) is het moeten overtuigen van de dienstdoende poortarts dat ik vandaag het immunoglobulin serum toegediend wil hebben nog tot daar aan toe:

"You have to monitor the dog's health situation"
"I was biten on the beach, the dog was not the only one which makes recognition difficult and hard to certify"
"You have to search for it"
"But as normal people do, I have to work tomorrow and next week I fly into India"

Maar dat ik als patient niet serieus wordt genomen (lees: wordt uitgelachen) door iemand die de eed van Hippocrates heeft afgelegd, verbaast me op z'n minst. Oke, een hondenbeet is hier mischien als het nemen van ontbijt, maar rabiës kan je volgens elk medisch naslagwerk dat ik heb geraadpleegd fataal worden.

Als ik een ding heb opgepikt de afgelopen 4 maanden is het een killing convincing power. Elke dag met een informatievoorsprong te moeten onderhandelen voor voedsel en transport is goed voor de overtuigingskracht, dus na een half uur lig ik met 4 spuiten op de ziekenzaal. Een ultiem gevoel van geluk ontspringt in het binnenste van mijn door gif verzwakte lichaam ('Hoe chill dat gezondheid eigenlijk altijd een vanzelfsprekendheid is').

Door de uitleg van de behandelende arts, kom ik erachter dat een serum alleen een noodzaak is wanneer de beet in de buurt van vitale organen zoals hart en longen zijn afdruk in de huid heeft achtergelaten. Het gif van het immuno-serum is nogal hadnekkig, je lichaam kan dat eens in de vijf jaar verwerken: die joker heb ik nu dus verspeeld. Om de volgende hondenbeet te kunnen neutraliseren zijn een drietal vaccinaties noodzakelijk.

Toch rest een gevoel van berusting over de gekozen strategie: Ik ben moeilijk in staat de hond te traceren en ook de investering in het serum weegt ruimschoots op tegen het afgewende risico. Toch lekker, die culturele discrepansie over risico & noodzaak zo voor het sluiten van de markt. Misschien neigde ik omtrent de te kiezen behandelingsmethodie wel heel erg naar de veilige kant. Maar denk aan die donderse Hippocrates met zijn aloude stelling: "... Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen ..."

Gelukkig nu naar India. Daar waar honden een zeldzaamheid zijn.

Trinco

Overmorgen haal ik mijn opvolgster van het vliegveld. Mijn laatste weekend alleen moest in stijl: alléén. Daarom de verst denkbare uithoek van Sri Lanka uitgekozen die in een weekend te bereizen is: Trincomalee. Noord-oost Sri Lanka is sinds een half jaar verlost van de burgeroorlog die ze jarenlang in haar greep heeft gehouden. Trinco ligt nog geen 25 kilometer van de frontlinie waar 8 maanden geleden nog hevig gevochten werd.

Een nachttrein van Colombo brengt je in negen uur op de plaats van bestemming en die plaats van bestemming is niet alleen een theoretisch, maar ook een praktische ex-warzone. Bagage check op het station, elke 500 meter een checkpoint bezet door militairen uitgerust met Kalashnikovs en overal met prikkeldraad afgezette kavels. Daar komt nog bij dat deze - in potentie superbe badplaats - door toeristen niet links, maar rechts drie-hoog-achter gelegd wordt. Geen bekend gezicht te herkennen, enkel schoolklassen met puperende ventjes die almaar "White man, White man, enne enne!" roepen, wat zoiets betekent als: Hee! roodvlees-etende buitenlander, kom eens hier om ons de komende 50 minuten bezig te houden door ons te vertellen hoe je heet, waar je vandaan komt, of je getrouwd bent, of je Sri Lanka mooi vindt, of je een liedje kan zingen, mee de zee in wilt of mee komt volleyballen. Leuk die aandacht, maar na pak'em beet 5 minuten wordt het pretty annoying (Schrijnend te beseffen dat m'n eigen positivisme is afgestompt als resultaat van een overkill aan met positiviteit doordrenkte aandacht van de lokale bevolking).

Backpackers willen vaak origineel reizen, niet volgens het boekje de toerische trekpleisters aantikken. Maar let wel, de backpacker is kieskeurig! het pad moet langs exclusieve maar niet geïsoleerde plaatsen gaan. Een reiziger die plekken bezoekt waarvan niemand kan bevestigen dat ze 'cool', 'chill', 'awesome', 'exceptional quite', 'exclusive' of 'unique' zijn, is geen backpacker maar een kluizenaar. Backpacken moet groots, meeslepend, intens: je bestaansrecht wordt ontleend aan wat je meemaakt, niet aan wat je niet meemaakt op plekken waar niemand ooit iets heeft meegemaakt. Trinco was zo'n plek: backpacken in een regio waar het laatste oorlogsmaterieel nog om een hoekje meegluurt, dat doe je niet.

Jammer, want Trinco was uniek. De verstrengelende hitte en tot in de winkelstraat leidende uitlopers van het mulle zandstrand boden de stad een woestijnachtig aangezicht. De betoverende stilte af en toe verstoord door een luide bus met dito buschauffeur. De daardoor veroorzaakte stofwolken omhoog gehouden door de milde zeebries die lokale vissers de nodige verkoeling bood. Het sentiment in de kleine haven is hoopgevend en gemoedelijk; eindelijk vrij, eindelijk verlost van het slepende conflict. De meeste bezoekers van Sri Lanka, laten Trincomalee drie-hoog-achter liggen, jammer voor de authenticiteit van de plek misschien maar goed ook.

En zo kwam een weekend met een netto reistijd van 25 uur ten einde. Zo ben ik wel even klaar met treinen, wachten, bussen, slenteren wachten en wachten. Zo ben ik nu wel toe aan wat gezelschap: vlucht EK 348 uit Dubai en vlucht UL 504 uit London zijn goed getimed.

Sri Lanka vs. Singapore

Dit weekend de meest ontwikkelde stad ter wereld bezocht. Even kort wat verschillen op een rij:

Vervoermiddelen:
	Features: 4+ zitplaatsen, claxon, altijd voorrang

Features: automatisch-gestuurd, airco, altijd op tijd op je werk.

Vertier:
	Olifanten die verkoeling zoeken tegen de felle zon, de meute kijkt toe.

Wakeboarden in een modderpoel. Terassen bieden 't publiek (leed-) vermaak

Straatbeeld:
	Uniformen naar Brits model

Koloniaal achterblijfsel

Werkplek:
	Semi- kantoortuin

Lab op dakterras

Sport:
	Duitse strandgasten rammen!

Kooivoetbal toernooi voor Singaporese consultancy clubs

Crip:
	...(chicks en cocktails niet inbegrepen

1 bommetje klappen is trekker pakken

Iconen:
	Vergezichten

Hoogbouw

Strand:
	Basis

In de categorie drollen ontwijken en teer slikken

Een kleine toegift als ode aan't Sri lankaans vertier:

the Staff

Een enkeltje graag...

Gister wezen nachtbraken met 3 Britse snobs (let vooral op de loshangende riem). Daar stond ie dan, de onbaatzuchtige ontwikkelingswerker die al zijn tijd en energie heeft opgeofferd for the sake of the underpriviledged; openlijk te profiteren van de in Singapore woonachtige Harry ("Oil & Gas") die van zijn geld af moest en almaar zonder gène het barpersoneel van een trendy nachtclub beval dat de Moët niet snel genoeg doorkwam en het ontbrak aan zout en citroentjes als amuse en dessert bij de tequilla. Kopenhagen leek niets bij dit schouwspel van geldverkwisting en gewichtigdoenerij.

Morgen weer lekker een punt maken van elk overbodig uitgegeven dubbeltje. Een afwisselende baan noemen ze dat.

Baardruïsme bestaat ook niet

De afgelopen 2 maanden en 5 dagen (de laatste fois de raser was op de dag vòòr m'n afstuderen) heb ik, op een aantal schoonheids-trimmetjes en halslijn-accentuerinkjes na, mijn gezichtshaar onberoerd gelaten. Vandaag het scheerapparaat maar weer eens van zijn recupereer-stof ontdaan.

Ik hoor ze denken: "Gebukt onder het juk van het westerse schoonheidsideaal!". Nee erger: "Een wanhoopsdaad in zijn zoektocht naar gratis sex (of echte liefde)". Niks van dit alles. Zwaar op de proef gestelt door het dierenrijk heb ik me overgegeven aan de grote variëteit aan ongedierte dat zich elk nacht tijdens mijn slaap ongemerkt in mijn gezichtshaar probeerde te nestelen. Niet dat ik iets heb tegen dergelijk soort parasiteren, wel gezellig eigenlijk. Het insectenvolk at alleen steevast de zorgvuldig in mijn baard weggestopte etensresten op. Overdag liet ik hun gepeuzel onverlet; de angst dat een van m'n collegae iets door zou hebben en - op basis van het solidariteitsbeginsel - beslag zou leggen op een deel van mijn gedurende de dag opgebouwde voorraad deed me hun gekriebel weerstaan. Alleen vaak was er tijdens de eenzame borrel vlak na werk niks meer over voor de gastheer. Ja soms, wanneer een van de aanwezige kakkerlakken ten onder was gegaan aan zijn eigen gulzigheid kon ik de onverteerde etenresten nog net uit zijn ontzielde skeletje slurpen. Desondanks vond ik meestal de hond in de pot. Één keer zelfs vond ik niet eens de hond maar een tiental maden die - als enige achtergebleven - een rottende open wond voor een veilige schuilplaat hadden aangezien. Nee, de maat was vol. Het werd tijd om nog maar eens te bevestigen dat altruïsme niet bestaat in het mensenrijk.

Stemmen zoals stemmen bedoeld is

Meer foto's? Nol's Picassa

Vandaag ging Sri Lanka naar de stembus. "Het electoraat kiest voor een nieuwe toekomst" zoals nieuwslezers van CNN en BBC het hoopvol omschrijven. Deze verkiezingen mogen de eerste post-war elections heten sinds 25 jaar. Vijfentwintig jaar die gekenmerkt is door het conflict tussen de Singalese bevolking en de Tamil minderheid aangevoerd door de vrijheidsbeweging LTTE (Tamil tijgers voor intimi).

Van de twintig kandidaten maken er twee kans op de overwinning. Allereerst de huidige president Mahinda Rajapaksa, die deze verkiezingen vervroegd heeft uitgeschreven om zichzelf een onafgebroken periode van 8 jaar in de presidentiële zetel te verschaffen. Dan is er oud-legerleider Sarath Fonseka, die de steun van de Tamil minderheid lijkt te krijgen. Een minderheid die, zoals bij elke verkiezingen van doorslaggevend belang kan zijn.

Op straat, tijdens werk en in de bus beheerst de strijd tussen MR en SF al lange tijd elk informeel gesprek. Sri Lankaanen lijken zeer politiek bewust en zien stemmen als hun hoogste burgerrecht. Met veelvuldig stemverheffen en wilde hand- en armgebaren verdedigt eenieder met veel bombarie zijn kandidaat. Lokale, maar ook internationale media spreken over de spannendste verkiezings-apotheose in de historie van het land (voor zover je dat op voorhand kan meten). Headlines worden voorzien van krachtloze termen als "photo-finish" en "one can only guess".

De manier waarop de kandidaten, vrienden, elkaar aanvallen is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Ik quote een sms afkomsig van de regering:

POSSIBLE BOMB BLAST! It's really learnt that Fonseka camp has planed a bomb blast at his KURUNE GALA Rally TODAY to blame President & win sympathy votes

De complot-theorie van de afzender, waarin hij zijn opponent beticht van het halen van stemmen door een geënsceneerde aanslag op zijn eigen mensen, is een complot-theorie van zichzelf. Daarmee toornt hij aan de geloofwaardigheid van zijn eigen aantijging: Een vingerwijs strategie naar Nederlandse model: Wilders beroept zich op zijn vrijheid van meningsuiting wanneer hij een cultuur veroordeelt, maar legt de vrijheid van meningsuiting van Pechtold, die Wilders op zijn beurt veroordeelt, uit als het zaaien van haat rond zijn persoon.

Dit voorbeeld legt het belangrijke issue van deze verkiezingen bloot: wantrouw en corruptie. De door Fonseka betitelde family government van Rajapaksa (Van de 132 ministers op een bevolking van 20 mln. heeft een groot deel een bloedband met de President), stelt dat Fonseka de wapens voor zijn gewonnen oorlog heeft gekocht van het bedrijf van zijn broer. Beide aantijgingen zullen een kern van waarheid bevatten. Het resultaat van door corruptie beheerste campagnes is echter een aantal praktische oplossingen waar de verknipte westerse wereld nog wat van leren:

1. Het machtigen van een ander voor jouw stem is niet mogelijk: Als je wilt stemmen moet je hoogst eigen persoon naar het stembureau komen, je regelt het maar!


2. Mensen die gestemd hebben zijn fysiek te herkennen: Het vervalsen van de gemakkelijk na te maken stembiljetten wordt ondervangen door de pink van de linkerhand te verven nadat er is gestemd. Men nemen een akelig chemisch goedje dat zeep en krap bestendig is.

Niks moeilijk dure maar desondanks te kraken stemcomputers en stembiljetten met 7 verschillende echtheidskenmerken. Gewoon komen met je reet, je schone pink laten zien en een kruis zetten bij de kandidaat van je keuze. Wat volgt is het manueel optellen van alle kruizen per kandididaat; de uitslag hoor je morgen.

Haastige spoed, dat is iets voor westerse workaholics, daar gaan wij alleen maar van zweten.

Begrafenis 2.0

Dit weekend overleed de zus van een docent Engels na een ongelukkige bevalling van haar tweede kind. Dit maal geen plat cynisme over ramptoeristen of fatalisten, dit is doffe ellende. Twee begrafenissen in nog geen twee maanden, twee keer een familielid van een collega, twee keer tranen, twee kinderen die zonder moeder achterblijven.

En morgen komt die ene zon weer op...

Meer foto's? Nol's Picassa

Behuwelenis

Een begrafenis had ik in mijn eerste week al meegemaakt. Toegeven, mooi meegenomen: in een vreemd land is zelfs het grootste emotionele wrak een fatalist (de term 'ramptoerist' is afgeleid van dit fenomeen). Vandaag stond een bruiloft op het program. Een oud-collega (2 weken samen gediend) stapte in het huwelijksbootje en ik speelde de afgevaardigde die, namens de 17 Nederlandse coördinatoren die hier met haar hebben gewerkt, mocht meekijken.

Mannen veelal gekleed in pantalon en stropdas. Vrouwen, overmatig opgemaakt, uitgedost in saree; een zijden omslagdoek die dient als jurk. Met de dag tevoren aangeschafte zwarte lakschoenen alsmede een stropdas van de kleur appeltjes-groen deed ik niet onder voor de gemiddelde feestganger.

Wachten, de huwelijksvoltrekking, wachten, "wat gaat er nu gebeuren?", een ceremonie op een astrologisch bepaald tijdstip, "mag je dat drinken gewoon pakken?", wachten, pissen, een fotosessie, wachten, lunch, toetje, "zou je nog een keer mogen opscheppen?", toetje 2e ronde, bruidspaar maakt zich klaar om zich om te kleden, "komen ze nog terug?", wachten, bruidspaar komt terug, nog een fotosessie, vertek van het bruidspaar op een astrologisch bepaald tijdstip, huilsessie, zwaaisessie, "is er nog een feest?", naar huis.

Al met al een mooie belevenis zo op een doodgewone woensdag.

Meer foto's? Nol's Picassa

kilometers maken...

Het Haagsche

Dankzij het terroristisch-fiasco van Eerste Kerstdag speelt Nederland een heldenrol van wereldformaat. Ook Guusje ter Horst pikt een graatje mee. Zo ben je burgemeester van de oudste stad van Nederland, zo sta je de wereld te woord via CNN.

..toch nog een klein beetje in het Haagsche!

Infamously famous

Lonely Planet. Door menig reiziger bezongen, door menig uitgekotst. Je kan zeggen wat je wilt over dit backpackers-boeken-bolwerk, maar praktisch zijn de gidsen wel. Dat is ook de grootste reden dat vele reizigers ermee op reis gaan. De coverfoto van Lonely Planet is altijd strategisch gekozen: kleurrijk maar niet schreeuwerig, sprekend maar geen open deur en idylisch maar niet veelzeggend.

Tijdens mijn vakantie (van 20 tot en met 27 december is de school dicht) heb ik een scooter gehuurd om wat van het eiland te zien. Motoren en ander mechanisch geweld hebben nooit mijn interesse kunnen wekken maar zoals een echte pizzakoerier betaamt is het scooter-genot mij niet onbekend. Scooterrijden omvat voor mij een heilige-drie-eenheid: Stoppen waar je wilt (1), weg wanneer je wilt (2) en nooit ongewild lopen (3). Tijdens de reis van Unawatuna naar Tangalla stop ik in het vissersdorpje Ahungama. Dit gedeelte van de zuidkust van Sri Lanka is bekend om zijn stelt-vissers. Juist deze vissers heeft de Sri Lanka redactie van Lonely Planet uitgekozen als covermodellen voor de editie 2009.

Als ik op een rotspartij neerstrijk bewegen een aantal nieuwsgierige ahungamanen (zoals altijd veelal mannen) zich in mijn richting. Na de standaard openingszinnen "What's your country" en "What's your age", wijst er eentje naar mijn LP en begint hevig te schreeuwen en te bellen. Bij navraag weet een van de mannen in gebrekkig Engels te vertellen dat een van de stelt-vissers op de Lonely Planet cover zijn broer is: "He's coming!". Na een kwartier wordt mijn wachten beloond: Lidi, 72 jaar, nog steeds visser en zonder dat hij het weet het anonieme (en bescheiden) covermodel van een reisgids die wereldwijd wordt verkocht. Van de foto weet hij niks af, laat staan van enige vergoeding voor de gemisbruikte portretrechten.

Portable hospital

Galle. Een stad in zuidenlijk Sri Lanka. De Nederlandse wortels van dit land zijn hier het meest zichtbaar. Nederlands hervormde kerken, Nederlandse gedenkstenen en Nederlands eten (lees: 23. bami goreng). De koloniale stijl doet me denken aan Melakka, Malaysië. Ook daar heeft de VOC zijn sporen nagelaten.

De oude binnenstad van Galle wordt omringd door het 'Dutch fort'; een muur met wat uitkijkposten en een vuurtoren. Op het fort hangen lokale beach boys die voor wat fooi van de muur (hoogte: 6m.) in het water (diepte: -1.5m) springen. Als ik een foto van ze wil maken speelt m'n onhandigheid me weer parten en haal ik m'n grote teen open aan een steen. Wanneer ik mijn draagbare ziekenhuis tevoorschijn haal laat een van de boys mij zijn trofeeën zien: twee grote vleeswonden op elleboog en knie. "Yesterday. Too much drink. Motor drive. Very bad." Ik geef hem wat betadine en binnen luttele seconden brengt de eerst nog zo stoer ogende jeugd van Galle elkaar zwachtels aan.

De simpele pleisters en wat desїnfecterende zalf worden met de grootste dankbaarheid ontvangen. Als ik dezelfde jongen, twee dagen later op dezelfde uitkijkpost weer tegenkom laat hij zijn wond opnieuw zien: "Thank you tall man, wanna see me jump?"

Mirissa beach

en nog een bounty strand

Kosgoda beach

In de categorie "er een schepje bovenop doen"

Het strand op 5 minuten fietsen...

Induruwa beach

De uitgestrektheid van een oceaan maakt klein. De macht van water is inmens. Elke ochtend slenter ik achteloos naar het strand om een duik te nemen in de Indische Oceaan. Je weet wel, die ene die bijna 5 jaar terug grote delen van haar aangrenzende oevers verwoeste. Op de plek waar ik elke ochtend zwem is indertijd in enkele minuten een ravage achtergelaten. Verwoeste woningen en bebossing, maar ook lijken en kadavers. De lokale bevolking wil er niets meer van weten; van de Tsunami...

"Herdenking? Hoezo? taxi?"

Galle face green soccer match

Dit weekend een potje voetbal gespeeld: Sri Lanka tegen het soepie.

Ofwel, een duitse krent, een Nederlandse F-sider en een lange rooie lijs tegen 6 mannetjes die normaal enkel cricket spelen maar in het bezit zijn van een leeuwenhart.

Het resultaat; bruine poten.