zaterdag 13 februari 2010
zondag 7 februari 2010
Een enkeltje graag...
Gister wezen nachtbraken met 3 Britse snobs (let vooral op de loshangende riem). Daar stond ie dan, de onbaatzuchtige ontwikkelingswerker die al zijn tijd en energie heeft opgeofferd for the sake of the underpriviledged; openlijk te profiteren van de in Singapore woonachtige Harry ("Oil & Gas") die van zijn geld af moest en almaar zonder gène het barpersoneel van een trendy nachtclub beval dat de Moët niet snel genoeg doorkwam en het ontbrak aan zout en citroentjes als amuse en dessert bij de tequilla. Kopenhagen leek niets bij dit schouwspel van geldverkwisting en gewichtigdoenerij.Morgen weer lekker een punt maken van elk overbodig uitgegeven dubbeltje. Een afwisselende baan noemen ze dat.
donderdag 28 januari 2010
Baardruïsme bestaat ook niet
De afgelopen 2 maanden en 5 dagen (de laatste fois de raser was op de dag vòòr m'n afstuderen) heb ik, op een aantal schoonheids-trimmetjes en halslijn-accentuerinkjes na, mijn gezichtshaar onberoerd gelaten. Vandaag het scheerapparaat maar weer eens van zijn recupereer-stof ontdaan.Ik hoor ze denken: "Gebukt onder het juk van het westerse schoonheidsideaal!". Nee erger: "Een wanhoopsdaad in zijn zoektocht naar gratis sex (of echte liefde)". Niks van dit alles. Zwaar op de proef gestelt door het dierenrijk heb ik me overgegeven aan de grote variëteit aan ongedierte dat zich elk nacht tijdens mijn slaap ongemerkt in mijn gezichtshaar probeerde te nestelen. Niet dat ik iets heb tegen dergelijk soort parasiteren, wel gezellig eigenlijk. Het insectenvolk at alleen steevast de zorgvuldig in mijn baard weggestopte etensresten op. Overdag liet ik hun gepeuzel onverlet; de angst dat een van m'n collegae iets door zou hebben en - op basis van het solidariteitsbeginsel - beslag zou leggen op een deel van mijn gedurende de dag opgebouwde voorraad deed me hun gekriebel weerstaan. Alleen vaak was er tijdens de eenzame borrel vlak na werk niks meer over voor de gastheer. Ja soms, wanneer een van de aanwezige kakkerlakken ten onder was gegaan aan zijn eigen gulzigheid kon ik de onverteerde etenresten nog net uit zijn ontzielde skeletje slurpen. Desondanks vond ik meestal de hond in de pot. Één keer zelfs vond ik niet eens de hond maar een tiental maden die - als enige achtergebleven - een rottende open wond voor een veilige schuilplaat hadden aangezien. Nee, de maat was vol. Het werd tijd om nog maar eens te bevestigen dat altruïsme niet bestaat in het mensenrijk.
dinsdag 26 januari 2010
Stemmen zoals stemmen bedoeld is
Vandaag ging Sri Lanka naar de stembus. "Het electoraat kiest voor een nieuwe toekomst" zoals nieuwslezers van CNN en BBC het hoopvol omschrijven. Deze verkiezingen mogen de eerste post-war elections heten sinds 25 jaar. Vijfentwintig jaar die gekenmerkt is door het conflict tussen de Singalese bevolking en de Tamil minderheid aangevoerd door de vrijheidsbeweging LTTE (Tamil tijgers voor intimi).
Van de twintig kandidaten maken er twee kans op de overwinning. Allereerst de huidige president Mahinda Rajapaksa, die deze verkiezingen vervroegd heeft uitgeschreven om zichzelf een onafgebroken periode van 8 jaar in de presidentiële zetel te verschaffen. Dan is er oud-legerleider Sarath Fonseka, die de steun van de Tamil minderheid lijkt te krijgen. Een minderheid die, zoals bij elke verkiezingen van doorslaggevend belang kan zijn.
Op straat, tijdens werk en in de bus beheerst de strijd tussen MR en SF al lange tijd elk informeel gesprek. Sri Lankaanen lijken zeer politiek bewust en zien stemmen als hun hoogste burgerrecht. Met veelvuldig stemverheffen en wilde hand- en armgebaren verdedigt eenieder met veel bombarie zijn kandidaat. Lokale, maar ook internationale media spreken over de spannendste verkiezings-apotheose in de historie van het land (voor zover je dat op voorhand kan meten). Headlines worden voorzien van krachtloze termen als "photo-finish" en "one can only guess".
De manier waarop de kandidaten, vrienden, elkaar aanvallen is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Ik quote een sms afkomsig van de regering:
Dit voorbeeld legt het belangrijke issue van deze verkiezingen bloot: wantrouw en corruptie. De door Fonseka betitelde family government van Rajapaksa (Van de 132 ministers op een bevolking van 20 mln. heeft een groot deel een bloedband met de President), stelt dat Fonseka de wapens voor zijn gewonnen oorlog heeft gekocht van het bedrijf van zijn broer. Beide aantijgingen zullen een kern van waarheid bevatten. Het resultaat van door corruptie beheerste campagnes is echter een aantal praktische oplossingen waar de verknipte westerse wereld nog wat van leren:
Haastige spoed, dat is iets voor westerse workaholics, daar gaan wij alleen maar van zweten.
Van de twintig kandidaten maken er twee kans op de overwinning. Allereerst de huidige president Mahinda Rajapaksa, die deze verkiezingen vervroegd heeft uitgeschreven om zichzelf een onafgebroken periode van 8 jaar in de presidentiële zetel te verschaffen. Dan is er oud-legerleider Sarath Fonseka, die de steun van de Tamil minderheid lijkt te krijgen. Een minderheid die, zoals bij elke verkiezingen van doorslaggevend belang kan zijn.
Op straat, tijdens werk en in de bus beheerst de strijd tussen MR en SF al lange tijd elk informeel gesprek. Sri Lankaanen lijken zeer politiek bewust en zien stemmen als hun hoogste burgerrecht. Met veelvuldig stemverheffen en wilde hand- en armgebaren verdedigt eenieder met veel bombarie zijn kandidaat. Lokale, maar ook internationale media spreken over de spannendste verkiezings-apotheose in de historie van het land (voor zover je dat op voorhand kan meten). Headlines worden voorzien van krachtloze termen als "photo-finish" en "one can only guess".
De manier waarop de kandidaten, vrienden, elkaar aanvallen is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Ik quote een sms afkomsig van de regering:
POSSIBLE BOMB BLAST! It's really learnt that Fonseka camp has planed a bomb blast at his KURUNE GALA Rally TODAY to blame President & win sympathy votesDe complot-theorie van de afzender, waarin hij zijn opponent beticht van het halen van stemmen door een geënsceneerde aanslag op zijn eigen mensen, is een complot-theorie van zichzelf. Daarmee toornt hij aan de geloofwaardigheid van zijn eigen aantijging: Een vingerwijs strategie naar Nederlandse model: Wilders beroept zich op zijn vrijheid van meningsuiting wanneer hij een cultuur veroordeelt, maar legt de vrijheid van meningsuiting van Pechtold, die Wilders op zijn beurt veroordeelt, uit als het zaaien van haat rond zijn persoon.
Dit voorbeeld legt het belangrijke issue van deze verkiezingen bloot: wantrouw en corruptie. De door Fonseka betitelde family government van Rajapaksa (Van de 132 ministers op een bevolking van 20 mln. heeft een groot deel een bloedband met de President), stelt dat Fonseka de wapens voor zijn gewonnen oorlog heeft gekocht van het bedrijf van zijn broer. Beide aantijgingen zullen een kern van waarheid bevatten. Het resultaat van door corruptie beheerste campagnes is echter een aantal praktische oplossingen waar de verknipte westerse wereld nog wat van leren:
- Het machtigen van een ander voor jouw stem is niet mogelijk: Als je wilt stemmen moet je hoogst eigen persoon naar het stembureau komen, je regelt het maar!
- Mensen die gestemd hebben zijn fysiek te herkennen: Het vervalsen van de gemakkelijk na te maken stembiljetten wordt ondervangen door de pink van de linkerhand te verven nadat er is gestemd. Men nemen een akelig chemisch goedje dat zeep en krap bestendig is.
Haastige spoed, dat is iets voor westerse workaholics, daar gaan wij alleen maar van zweten.
Labels:
Column,
Reizen,
Sri Lanka,
Verkiezingen
zondag 24 januari 2010
Begrafenis 2.0
Dit weekend overleed de zus van een docent Engels na een ongelukkige bevalling van haar tweede kind. Dit maal geen plat cynisme over ramptoeristen of fatalisten, dit is doffe ellende. Twee begrafenissen in nog geen twee maanden, twee keer een familielid van een collega, twee keer tranen, twee kinderen die zonder moeder achterblijven.
En morgen komt die ene zon weer op...
En morgen komt die ene zon weer op...
Meer foto's? Nol's Picassa
woensdag 20 januari 2010
Behuwelenis
Een begrafenis had ik in mijn eerste week al meegemaakt. Toegeven, mooi meegenomen: in een vreemd land is zelfs het grootste emotionele wrak een fatalist (de term 'ramptoerist' is afgeleid van dit fenomeen). Vandaag stond een bruiloft op het program. Een oud-collega (2 weken samen gediend) stapte in het huwelijksbootje en ik speelde de afgevaardigde die, namens de 17 Nederlandse coördinatoren die hier met haar hebben gewerkt, mocht meekijken.
Mannen veelal gekleed in pantalon en stropdas. Vrouwen, overmatig opgemaakt, uitgedost in saree; een zijden omslagdoek die dient als jurk. Met de dag tevoren aangeschafte zwarte lakschoenen alsmede een stropdas van de kleur appeltjes-groen deed ik niet onder voor de gemiddelde feestganger.
Wachten, de huwelijksvoltrekking, wachten, "wat gaat er nu gebeuren?", een ceremonie op een astrologisch bepaald tijdstip, "mag je dat drinken gewoon pakken?", wachten, pissen, een fotosessie, wachten, lunch, toetje, "zou je nog een keer mogen opscheppen?", toetje 2e ronde, bruidspaar maakt zich klaar om zich om te kleden, "komen ze nog terug?", wachten, bruidspaar komt terug, nog een fotosessie, vertek van het bruidspaar op een astrologisch bepaald tijdstip, huilsessie, zwaaisessie, "is er nog een feest?", naar huis.
Al met al een mooie belevenis zo op een doodgewone woensdag.
Mannen veelal gekleed in pantalon en stropdas. Vrouwen, overmatig opgemaakt, uitgedost in saree; een zijden omslagdoek die dient als jurk. Met de dag tevoren aangeschafte zwarte lakschoenen alsmede een stropdas van de kleur appeltjes-groen deed ik niet onder voor de gemiddelde feestganger.
Wachten, de huwelijksvoltrekking, wachten, "wat gaat er nu gebeuren?", een ceremonie op een astrologisch bepaald tijdstip, "mag je dat drinken gewoon pakken?", wachten, pissen, een fotosessie, wachten, lunch, toetje, "zou je nog een keer mogen opscheppen?", toetje 2e ronde, bruidspaar maakt zich klaar om zich om te kleden, "komen ze nog terug?", wachten, bruidspaar komt terug, nog een fotosessie, vertek van het bruidspaar op een astrologisch bepaald tijdstip, huilsessie, zwaaisessie, "is er nog een feest?", naar huis.
Al met al een mooie belevenis zo op een doodgewone woensdag.
![]() |
| Meer foto's? Nol's Picassa |
dinsdag 5 januari 2010
woensdag 30 december 2009
Het Haagsche
maandag 28 december 2009
Infamously famous
Lonely Planet. Door menig reiziger bezongen, door menig uitgekotst. Je kan zeggen wat je wilt over dit backpackers-boeken-bolwerk, maar praktisch zijn de gidsen wel. Dat is ook de grootste reden dat vele reizigers ermee op reis gaan. De coverfoto van Lonely Planet is altijd strategisch gekozen: kleurrijk maar niet schreeuwerig, sprekend maar geen open deur en idylisch maar niet veelzeggend.Tijdens mijn vakantie (van 20 tot en met 27 december is de school dicht) heb ik een scooter gehuurd om wat van het
Als ik op een rotspartij neerstrijk bewegen een aantal nieuwsgierige ahungamanen (zoals altijd veelal mannen) zich in mijn richting. Na de standaard openingszinnen "What's your country" en "What's your age", wijst er eentje naar mijn LP en begint hevig te schreeuwen en te bellen. Bij navraag weet een van de mannen in gebrekkig Engels te vertellen dat een van de stelt-vissers op de Lonely Planet cover zijn broer is: "He's coming!". Na een kwartier wordt mijn wachten beloond: Lidi, 72 jaar, nog steeds visser en zonder dat hij het weet het anonieme (en bescheiden) covermodel van een reisgids die wereldwijd wordt verkocht. Van de foto weet hij niks af, laat staan van enige vergoeding voor de
donderdag 24 december 2009
Inzending Curius jaarboek 2010
Dat is het...
Tijdens mijn studententijd bekroop me soms een gevoel dat ik het best kan omschrijven als ‘Is dit het nu!?’. Niet omdat ik te weinig van het studentenleven heb meegekregen; ik heb meer laatste biertjes (“dit is écht de laatste”) gehad dan dat ik eerste biertjes heb afgeslagen. Niet ook omdat de minachting die monodiciplinaire studenten vaak over TB’ers uitspreken zich van me meester heeft gemaakt; ik geloof heilig in de meerwaarde van de TB-school en de kracht van de teamplayers en bruggenbouwers die zij voortbrengt. Nee, eigenlijk gewoonweg omdat het me gemakkelijk afging.
Het ‘Is dit het nu!?’ gevoel ontstond bij mij zo na mijn derde jaar: De schaarse beginjaren en de eerste herkansingen hadden je wakkergeschud en de truc van het ‘vakken halen’ was aangeleerd. Voor mij was die truc vrij simpel: Gedurende het kwartaal enkel tijd besteden aan essentieel projectwerk en wat belangrijke colleges om daarna tijdens de vakkenperiode de turbo erop te zetten. Op het het einde nog wat avondjes doorbuffelen en inkoppen die handel.
Tijdens mijn afstuderen veranderde het ‘Is dit het nu!?’-gevoel al snel in het ‘Dit is het dus…’-gevoel. De Koninklijke Luchtvaart Maatschappij (KLM) was in mijn verkooppraatje over “probleemoplossen met een helicopterview” en “de multi-actor setting binnen grote bedrijven” getrapt. Met mijn TIL-specialisatie kon ik prima de onderhoudslogistiek voor vliegtuigonderdelen onder de loep nemen. De avond tevoren nog snel even de schoenen gepoetst en een hemd gestreken. Er lag niet echt een duidelijk opdracht klaar, maar dat zou ik morgen wel zien.
Daar zat ik dan begin februari; achter mijn bureau op een kantoortuin op Schiphol-Oost. De eerste weken zou ik voornamelijk wat meelopen met de ‘project-managers’ en me de huidige processen en systemen eigen maken. Toen ik na een maand nog steeds geen concrete opdracht had geformuleerd begon het wakkerliggen. Toen er na 2 maanden nog steeds geen voortekenen waren voor een concrete opdracht, raakte ik verder in paniek. De paniek uitte zich vooral in een gevoel van onmacht en onkunde: Wie dacht ik wel helemaal dat ik was om bij KLM binnen te stappen met het verhaal dat ik het wel even zou regelen!
Doorzetten, veel praten, uren maken, nog meer praten, veel nadenken, wat afstand nemen en vooral doorzetten bleek voor mij uiteindelijk de oplossing. Half mei, 3½ maand na de start van mijn afstudeerproject, lag er een onderzoekvoorstel voor een probleem alsmede een hoofdvraag en een logische onderzoeksopzet: de rust was wedergekeerd in m’n kop. De bravoure was iets getemperd maar de werklust des te meer aangewakkerd. Eindelijk had ik voor me hoe ik mijn afstuderen ging ‘inkoppen’. De trukkendoos werd weer van zolder gehaald en na zes maanden was ik een ingenieur.
De eerste maanden van mijn afsturen verliepen veruit het meest moeizaam. Het is de eerste keer dat je alléén verantwoordelijk bent voor een project. Het leeuwendeel van de ideeën moet uit jezelf komen en als er even niks komt is het moeilijk om een oplossing bij jezelf op te wekken. Vooral als er niet een duidelijke vraag of probleem ligt waarmee je meteen aan de slag kan. Voor mij was uren maken de oplossing, simpelweg werk verzetten. Gedurende de week gediciplineerd tijd besteden aan je afstuderen en je niet laten afleiden door zinloos vermaak. In het weekend afblazen en twee dagen niet denken aan die ingenieurstitel laat staan je afstudeeronderwerp.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die een afstudeertraject doormaakt zichzelf minstens één keer tegenkomt. De kunst om dat te overwinnen ‘Dat is het!’ Succes met jouw afstuderen. Laat je niet kisten door de rest van de wereld en vooral niet door jezelf: Je komt uit Delft man; de enige echte HOTSPOT!
Tijdens mijn studententijd bekroop me soms een gevoel dat ik het best kan omschrijven als ‘Is dit het nu!?’. Niet omdat ik te weinig van het studentenleven heb meegekregen; ik heb meer laatste biertjes (“dit is écht de laatste”) gehad dan dat ik eerste biertjes heb afgeslagen. Niet ook omdat de minachting die monodiciplinaire studenten vaak over TB’ers uitspreken zich van me meester heeft gemaakt; ik geloof heilig in de meerwaarde van de TB-school en de kracht van de teamplayers en bruggenbouwers die zij voortbrengt. Nee, eigenlijk gewoonweg omdat het me gemakkelijk afging.
Het ‘Is dit het nu!?’ gevoel ontstond bij mij zo na mijn derde jaar: De schaarse beginjaren en de eerste herkansingen hadden je wakkergeschud en de truc van het ‘vakken halen’ was aangeleerd. Voor mij was die truc vrij simpel: Gedurende het kwartaal enkel tijd besteden aan essentieel projectwerk en wat belangrijke colleges om daarna tijdens de vakkenperiode de turbo erop te zetten. Op het het einde nog wat avondjes doorbuffelen en inkoppen die handel.
Tijdens mijn afstuderen veranderde het ‘Is dit het nu!?’-gevoel al snel in het ‘Dit is het dus…’-gevoel. De Koninklijke Luchtvaart Maatschappij (KLM) was in mijn verkooppraatje over “probleemoplossen met een helicopterview” en “de multi-actor setting binnen grote bedrijven” getrapt. Met mijn TIL-specialisatie kon ik prima de onderhoudslogistiek voor vliegtuigonderdelen onder de loep nemen. De avond tevoren nog snel even de schoenen gepoetst en een hemd gestreken. Er lag niet echt een duidelijk opdracht klaar, maar dat zou ik morgen wel zien.
Daar zat ik dan begin februari; achter mijn bureau op een kantoortuin op Schiphol-Oost. De eerste weken zou ik voornamelijk wat meelopen met de ‘project-managers’ en me de huidige processen en systemen eigen maken. Toen ik na een maand nog steeds geen concrete opdracht had geformuleerd begon het wakkerliggen. Toen er na 2 maanden nog steeds geen voortekenen waren voor een concrete opdracht, raakte ik verder in paniek. De paniek uitte zich vooral in een gevoel van onmacht en onkunde: Wie dacht ik wel helemaal dat ik was om bij KLM binnen te stappen met het verhaal dat ik het wel even zou regelen!
Doorzetten, veel praten, uren maken, nog meer praten, veel nadenken, wat afstand nemen en vooral doorzetten bleek voor mij uiteindelijk de oplossing. Half mei, 3½ maand na de start van mijn afstudeerproject, lag er een onderzoekvoorstel voor een probleem alsmede een hoofdvraag en een logische onderzoeksopzet: de rust was wedergekeerd in m’n kop. De bravoure was iets getemperd maar de werklust des te meer aangewakkerd. Eindelijk had ik voor me hoe ik mijn afstuderen ging ‘inkoppen’. De trukkendoos werd weer van zolder gehaald en na zes maanden was ik een ingenieur.
De eerste maanden van mijn afsturen verliepen veruit het meest moeizaam. Het is de eerste keer dat je alléén verantwoordelijk bent voor een project. Het leeuwendeel van de ideeën moet uit jezelf komen en als er even niks komt is het moeilijk om een oplossing bij jezelf op te wekken. Vooral als er niet een duidelijke vraag of probleem ligt waarmee je meteen aan de slag kan. Voor mij was uren maken de oplossing, simpelweg werk verzetten. Gedurende de week gediciplineerd tijd besteden aan je afstuderen en je niet laten afleiden door zinloos vermaak. In het weekend afblazen en twee dagen niet denken aan die ingenieurstitel laat staan je afstudeeronderwerp.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die een afstudeertraject doormaakt zichzelf minstens één keer tegenkomt. De kunst om dat te overwinnen ‘Dat is het!’ Succes met jouw afstuderen. Laat je niet kisten door de rest van de wereld en vooral niet door jezelf: Je komt uit Delft man; de enige echte HOTSPOT!
woensdag 23 december 2009
Portable hospital
Galle. Een stad in zuidenlijk Sri Lanka. De Nederlandse wortels van dit land zijn hier het meest zichtbaar. Nederlands hervormde kerken, Nederlandse gedenkstenen en Nederlands eten (lees: 23. bami goreng). De koloniale stijl doet me denken aan Melakka, Malaysië. Ook daar heeft de VOC zijn sporen nagelaten.De oude binnenstad van Galle wordt omringd door het 'Dutch fort'; een muur met wat uitkijkposten en een vuurtoren. Op het fort hangen lokale beach boys die voor wat fooi van de muur (hoogte: 6m.) in het water (diepte: -1.5m) springen. Als ik een foto van ze wil maken speelt m'n onhandigheid me weer parten en haal ik m'n grote teen open aan een steen. Wanneer ik mijn draagbare ziekenhuis tevoorschijn haal laat een van de boys mij zijn trofeeën zien: twee grote vleeswonden op elleboog en knie. "Yesterday. Too much drink. Motor drive. Very bad." Ik geef hem wat betadine en binnen luttele seconden brengt de eerst nog zo stoer ogende jeugd van Galle elkaar zwachtels aan.
De simpele pleisters en wat desїnfecterende zalf worden met de grootste dankbaarheid ontvangen. Als ik dezelfde jongen, twee dagen later op dezelfde uitkijkpost weer tegenkom laat hij zijn wond opnieuw zien: "Thank you tall man, wanna see me jump?"
dinsdag 22 december 2009
woensdag 16 december 2009
maandag 14 december 2009
Induruwa beach
De uitgestrektheid van een oceaan maakt klein. De macht van water is inmens. Elke ochtend slenter ik achteloos naar het strand om een duik te nemen in de Indische Oceaan. Je weet wel, die ene die bijna 5 jaar terug grote delen van haar aangrenzende oevers verwoeste. Op de plek waar ik elke ochtend zwem is indertijd in enkele minuten een ravage achtergelaten. Verwoeste woningen en bebossing, maar ook lijken en kadavers. De lokale bevolking wil er niets meer van weten; van de Tsunami...
"Herdenking? Hoezo? taxi?"
"Herdenking? Hoezo? taxi?"
maandag 7 december 2009
Galle face green soccer match
woensdag 2 december 2009
a day at the museum
dinsdag 24 november 2009
woensdag 4 november 2009
maandag 26 oktober 2009
Kopenhagen
Nooit zo decadent mijn tijd besteed. Waarom zijn mensen zo gevoelig voor liquiditair machtsvertoon. Baas boven baas. Moët, alleen omdat het kan.
donderdag 28 mei 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)











